زمان مطالعه: 3 دقیقه

سرفصل‌های این مقاله

1- حقیقت:
2- مقصر دانستن:
3- نیاز به قربانی بودن:
4- خودفریبی:
5- تدافعی بودن:
6- حساسیت به زورگویی:
7- متوقع بودن:
8- خودخواهی:
9- بی‌اعتمادی:
10- اعتیاد به کمک کردن:

کتاب‌های زیر برای پرورش مهارت‌ شنیداری در کنار مهارت‌های دیداری و حرکتی به شما کمک خواهد کرد
تا فرزندانی با دقت پرورش دهید:
آبنباتی برای ذهن فسقلی‌ها: بر اساس شیوه نورواجوکیشن (3 تا 5 سال)(نسخه چاپی)
شکلاتی برای ذهن کوچولوها: بر اساس شیوه‌ی نورواجوکیشن (5 تا 7 سال)(نسخه pdf)
راهکارهای افزایش دقت و تمرکز (8 تا 12سال)(نسخه چاپی)
ویتامین دقت و تمرکز (نسخه چاپی)

1- حقیقت:

شما معتقدید حق با خودتان است و دیگران در اشتباه‌اند. چیزی که فکرتان را به خود مشغول کرده، ثابت کردن نقطه نظر خودتان است تا اینکه بخواهید، احساس خشمتان را روشن‌تر بیان کرده و سعی کنید به عمق عواطف و افکار دیگران پی ببرید.

2- مقصر دانستن:

شما بر این باورید که مشکل ناشی از اشتباه و تقصیر طرف مقابلتان است و کاملاً مطمئنید خودتان بی‌گناهید. بنابراین به خود می‌گویید که حق سرزنش یا مقصر دانستن دیگران را دارید.

3- نیاز به قربانی بودن:

برای خود تأسف خورده و فکر می‌کنید دیگران به خاطر بی‌توجهی و خودخواهی‌شان رفتاری غیرمنصفانه با شما دارند. بی‌میلی سرسختانه شما، در انجام اقدامی جسورانه برای بهتر کردن اوضاع، این گمان را در دیگران ایجاد می‌کند که شما درست نقش یک قربانی را بازی کنید.

4- خودفریبی:

شما نمی‌توانید خود را در مشکل به وجود آمده سهیم بدانید، چرا که قادر نیستید تأثیر رفتارتان را روی دیگران ببیند. برای مثال، ممکن است از اینکه همسرتان به شما غر می‌زند، گله‌مند باشید. اما این واقعیت را در نظر نمی‌گیرید که دلیل این غرها، بدقولی مکررتان است.

شاید شما از این شکایت داشته باشید که شوهرتان فردی متعصب و لجوج است و تمایلی به شنیدن نظراتتان ندارد، اما متوجه نیستید دائماً با هر چه شوهرتان می‌گوید، مخالفت می‌کنید.

5- تدافعی بودن:

آنقدر از مورد انتقاد قرار گرفتن واهمه دارید که تحمل شنیدن سخنی منفی یا ناخوشایند را ندارید. به جای گوش دادن و تلاش برای یافتن اندکی حقیقت در نقطه نظر دیگران، مایلید به بحث پرداخته و از خود دفاع کنید.

6- حساسیت به زورگویی:

از اینکه مورد زورگویی و تحکم دیگران قرار بگیرید، می‌ترسید. افراد دیگر سلطه‌جو و مستبد به نظر می‌رسند و شما حس می‌کنید باید سرسختانه در مقابلشان مقاومت کنید.

7- متوقع بودن:

شما خود را مستحق بهترین برخورد از جانب دیگران می‌دانید. وقتی آن‌ها مطابق انتظارتان رفتار نمی‌کنند دچار یاس و ناامیدی می‌شوید. به جای تلاش برای درک انگیزه واقعی آن‌ها از این رفتار، تأکید دارید آن‌ها بی‌منطق هستند و حق ندارند چنین احساس و رفتاری داشته باشند.

8- خودخواهی:

شما هر چه بخواهید و هر وقت که آن را بخواهید باید به دست آورید و اگر به آن نرسید، با همه اوقات تلخی می‌کنید. از سویی اصلاً به خواسته‌ها، احساسات و تفکرات دیگران توجهی ندارید.

9- بی‌اعتمادی:

شما در مقابل خود یک دیوار ایجاد می‌کنید چون بر این باورید با گوش دادن به دیگران و سعی کردن برای پی بردن به عمق تفکرات و احساسات آن‌ها، مورد سوء استفاده قرار می‌گیرید.

10- اعتیاد به کمک کردن:

شما حس می‌کنید باید به دیگران کمک کنید در حالی که تمام آنچه آن‌ها از شما می‌خواهند گوش دادن به آن‌ها است.

وقتی دوستان یا اعضای خانواده از حس بدی که دارند شکایت می‌کنند، شما در جهت کمک به آن‌ها توصیه‌هایی ارائه داده و می‌گویید باید چه کاری انجام دهند. اما آن‌ها به جای قدردانی، ناراحت شده و به شکایت خود ادامه می‌دهند. در خاتمه هر دوی شما به احساس ناامیدی و یاس می‌رسید.

منبع مقاله: کتاب از حال بد به حال خوب (شناخت درمانی)، دکتر دیوید برنز؛ ترجمه: مریم سعیدی.