استرس چه تاثیری بر اندامهای بدن میگذارد؟
زمان مطالعه: 2 دقیقه
تصور کنید شما و دوستانتان در حال برگشتن از مدرسه هستید، همان گونه که از جلوی خانهها عبور میکنید، ناگهان متوجه گربه بزرگی که تا آن روز آن را ندیده بودید، میشوید (حالتی استرس آور).
گربه، نخست روی پلکان خانهای آرام نشسته بود اما وقتی چشمهایش به شما میافتد، بلند میشود و خُرناسی میکشد. شما و دوستانتان با دیدن چهره خشم و دندانهای تیز گربه میترسید. ناگهان گربه به سمتتان میدود و شما پا به فرار میگذارید. هر دو نفر چنان میترسید که تا وقتی کاملاً از آن دور نشدهاید، نمیایستید.
از آن پس تصمیم میگیرید که از جلوی آن خانه عبور نکنید و برای رفتن به مدرسه یا برگشتن به خانه
مسیر دیگری را برگزینید. در واقع این ماجرا موجب میشود که شما احساس تنش و اضطراب کنید، بترسید و واکنشهای بدنی سریعی از خودتان نشان دهید.
سرفصلهای این مقاله
حال تصور کنید گربهای خشمگین قصد حمله به شما را دارد.
بیگمان شما نیز از اینکه گربهای به صورتتان چنگ بزند، میترسید. برای همین میکوشید با نشان دادن واکنش بدنی سریعی، خودتان را از خطر دور کنید.
در چنین موقعیتهایی به احتمال زیاد قلبتان تند میزند، نفستان میگیرد، بدنتان عرق میکند، صورتتان
سرخ و داغ میشود و حالتی هیجانزده، عصبی و بیقرار پیدا میکنید. این واکنشها از یک سو موجب افزایش نیرو و توان شما و از سوی دیگر هوشیاری و گوش به زنگیتان برای واکنش نشان دادن نسبت به موقعیت کنونی میشود.
تمامی این واکنشها پس از اینکه خودتان را در موقعیتی امن ببینید، از میان میرود و بدنتان احساس آرامش و آسودگی میکند.
در وضعیت دشوار مانند وقتی که گربه قصد حمله کردن به شما را دارد، بدنتان در حالت مبارزه یا گزیر
قرار میگیرد و این امکان را به شما میدهد که یا از خودتان در مقابله حمله گربه دفاع کنید یا از محل دور شوید.
بدن شما هنگام واکنش نشان دادن از خود در مقابله با موقعیت خطرناک و استرس آور دستخوش دگرگونیهای بسیاری میشود.
برای نمونه مغز شما دستور ترشح آدرنالین میدهد، آدرنالین فشار خون و قند خونتان را بالا میبرد،
قلبتان به تپش میافتد و سرانجام نیروی بیشتری برای رویارو شدن با موقعیت به دست میآورید.
هنگامی که بخشهای مختلف مغز برای ترشح آدرنالین فعالیت میکند، بخشی از دستگاه عصبی انسان
به نام هیپوتالاموس و هیپوفیز برای ترشح هورمونی به نام کورتیزول که از لایه بیرونی غدههای فوق کلیه ترشح میشوند، فعال میگردند.
به کورتیزول، هورمون استرس نیز گفته میشود؛
چون ترشح آن هنگام رویارو شدن با استرس و فشار عصبی افزایش مییابد. همچنین به بدن کمک میکند تا فشار خون، قند خون، سوخت و ساز و تعادل داخلی خود را حفظ کند.
هنگام بروز استرس، مغز و بدنتان این امکان را برای شما فراهم میآورد که واکنش مناسب نسبت به موقعیت از خود نشان دهید.
از جمله:
– قلب با افزایش ضربان خود میکوشد خون بیشتری به اندامهای گوناگون برساند.
– مردمکهای چشم باز میشوند تا شما بتوانید موقعیت را بهتر ببینید و ارزیابی کنید.
– فشار خون به گونههای چشمگیری افزایش مییابد تا خون بیشتری به اندامهای گوناگون بدنتان برسد.
– فعالیت اندامهای گوارشی و جنسی متوقف میشود تا نیروی بدن به دیگر اندامهای حرکتی بدن منتقل شود.
تمامی این تغییرها شما را نیرومندتر و هوشیارتر از موقعیت عادی میکنند. برای همین است که انسان هنگام فشار عصبی میتواند کارهای شگفت انگیزی برای حفظ جان خود یا نزدیکانش مانند بلند کردن وسایل سنگین، پریدن از بلندی یا دویدن سریع را انجام دهد. در حقیقت تلاش برای حفظ بقا، انسان را به اندیشیدن و یافتن راههایی برای حفظ خویشتن در برابر موقعیتهای تهدید کننده و خطرناک وامیدارد.
دیدگاهتان را بنویسید