برگرفته از سایت انجمن روان شناسی امریکا. ترجمه و تلخیص توسط پرورش ذهن فرزام

محرومیت از خواب باعث افزایش مشکلات روانی، جسمی و اجتماعی و همچنین مشکلات شغلی و ایمنی رانندگی می‌شود. محرومیت کامل از خواب (۲۴ ساعت بیدار ماندن) می‌تواند موجب اختلال در توجه، حافظه،  خلق و خو  و مشکلاتی در مهارت‌های حرکتی و انجام کارهای پیچیده شود. تأثیر از دست دادن بخشی از خواب – که اکثر ما معمولاً آن را تجربه می‌کنیم – توجه بسیار کمی را به خود جلب کرده، در صورتی که این مسئله بسیار مهم است.

ترجمه شده توسط مرکز پرورش ذهن فرزام

توجه، یک توانایی شناختی است که به راحتی تحت تأثیر محرومیت از خواب قرار می‌گیرد. همانطور که روز می‌گذرد، نقص در توجه افزایش می‌یابد و توانایی افراد برای تمرکز بر روی وظایف به طور چشمگیری کاهش می‌یابد. البته این قضیه برای نوجوانانی که میزان زیادی انرژی ذخیره شده دارند کمتر صادق است. حافظه هم به شیوه‌ای مشابه رفتار می‌کند، مانند سیستم پاداش مغز، که رفتارهای انگیزشی مانند ریسک پذیری و تکانشی را کنترل می‌کند. از دست دادن خواب، تصمیم گیری منطقی را زمانی که با انتخاب گزینه های دشوار مواجه می شویم، مختل می‌کند.

ترجمه شده توسط مرکز پرورش ذهن فرزام

نکته مهم دیگر در مورد غذاها است. ارتباطات کلیدی بین مغز و روده وجود دارد. مطالعات نشان می‌دهد که محرومیت از خواب با افزایش گرسنگی و گرایش به خوردن غذاهای با کالری بالا و کربوهیدرات مانند غذاهای فست فود  و شیرینی همراه است. خواب کافی باعث افزایش هورمون کنترل کننده گرسنگی می‌شود، در حالی که باعث افزایش هورمون سرکوب کننده اشتها نیز خواهد شد. در نهایت منجر به این می شود که فرد کیک شکلاتی را در یخچال خود صبورانه منتظر می گذارد. دریافت خواب منظم و کافی می تواند رژیم غذایی خود را به عقب بر گرداند.

ترجمه شده توسط مرکز پرورش ذهن فرزام

یکی از مهمترین عواقب شناختی از دست دادن خواب تاثیرش بر رانندگی است. شاخص فرهنگ ایمنی ترافیک انجمن آمریکا نشان داد که ۹۶ درصد از رانندگان معتقدند که وقتی خیلی خسته و خواب آلود هستند و چشمانشان را به زور باز نگه داشته اند نباید رانندگی کنند.  با این حال، ۲۹ درصد از کل رانندگان این کار را در ۳۰ روز گذشته انجام داده اند!!!! یکی دیگر از تحقیقات نشان داد که یک راننده خواب آلود در ۱۳٪ از تصادفات منجر به بستری شدن در بیمارستان و ۲۱٪ از تصادفات مرگبار نقش داشته اند. اغلب حوادث رانندگی بین ۲ تا ۶ صبح و ۲ تا ۴ بعد از ظهر است که از زمان رانندگی مداوم آن ها بیش از دو ساعت می گذرد. رانندگان جوان بیشترین خطر آفرینی را دارند.

برگرفته از سایت انجمن روان شناسی امریکا. ترجمه و تلخیص توسط پرورش ذهن فرزام

ما در مورد علایم نوروفیزیولوژیک اختلالات شناختی، هشیاری و خلق و خوی مرتبط با از دست دادن خواب در حال مطالعه بیشتر هستیم. محرومیت از خواب موجب تغییر در سلول های مغزی می شود که ارتباطات بین سلول‌های دیگر مغز را قطع می‌کند. در هیپوکامپ، بخشی از مغز که نقش مهمی در تقویت حافظه ایفا می‌کند، این تاثیر در سیناپس سلول های مغزی، انتقال حافظه کوتاه مدت به حافظه بلند مدت را از بین می‌برد. جالب توجه است که، هیپوکامپ یکی از اولین سازه‌هایی است که در بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر و دمانس دچار مشکل می‌شود. علاوه بر این، اختلال درخواب به نظر می‌رسد پیش از کاهش حافظه در بسیاری از مواردفرد را دچار اختلال یادگیری می‌کند. محققان درحال حاضر علائم اختلال خواب اولیه را در افرادی که دچار  زوال عقل شده‌اند، یافته اند.

ترجمه شده توسط مرکز پرورش ذهن فرزام

دانشمندان برای قرن ها فکر می‌کردند خواب، مانند مرگ است. ولی اکنون دریافته اند، خواب یک فرآیند فعال است که مغز و بدن را احیا و بازسازی می‌کند. یکی از جذابترین تصاویر از پژوهش های جدید این است که ماده سمی که در مغز به علت بیماری آلزایمر به وجود می آید و مدت خواب در افراد مسن با هم رابطه معکوس دارند (خواب کمتر، پلاک سمی بیشتر). به طور مشابه، در مغز های خواب موش، مواد زائد متابولیکی مانند بتا آمیلوئید

با سرعت بیشتری نسبت به زمان بیداری پاکسازی می‌شوند. هر دو مطالعات از این مفهوم حمایت می‌کنند که عملکرد تداخل خواب ممکن است ناشی از حذف نروتوکسین ها باشد که در طول ساعات بیداری ایجاد می‌شود.

ترجمه شده توسط مرکز پرورش ذهن فرزام

کمبود زیاد خواب شبیه به مست شدن است.  فراتر از محرومیت از خواب، بیداری طولانی با اثرات بالقوه ویرانگر بر عملکرد جسم و مغز مرتبط است. در یک آزمایش کلاسی، محققان نتیجه عملکرد کم توجهی و مهارت حرکتی را بعد از ۱۷ ساعت بیدار بودن برابر با داشتن سطحی از  الکل خون در حد مسمومیت صنعتی ابراز داشته‌اند. این تقریبا نقطه ای است که بسیاری از ما پس از یک روز طولانی در محل کار و ادامه کار در منزل به آن می‌رسیم.

ترجمه شده توسط مرکز پرورش ذهن فرزام

نیاز به خواب بر اساس سن متفاوت است و از نظر ژنتیکی هم تعیین می‌شود. برخی افراد به صورت ژنتیکی کم خواب و برخی دیگر پرخواب هستند. توصیه بنیاد ملی خواب برای بزرگسالان ۷ تا ۹ ساعت، نوجوانان ۸ تا ۱۰ ساعت و کودکان ۹ تا ۱۱ ساعت در شبانه روز است.  میزان خواب را برای کودکان زیر سه سال ۱۴ ساعت در شبانه روز است. اکثر ما به طور جدی محروم از خواب مناسب هستیم، بنابراین همین الان کمی چشمانتان را ببندید؛ مغز شما بابت انجام این کار از شما تشکر می کند.

برگرفته از سایت انجمن روان شناسی امریکا. ترجمه و تلخیص توسط پرورش ذهن فرزام

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

X