سندرم آسپرگر چیست؟

سندرم آسپرگر اختلال عصب شناختی در عملکردی بالاتر از طیف اوتیسم است. نشانه های فردی در سندرم آسپرگر می تواند از طیف خفیف تا شدید باشد. سندرم آسپرگر یک نوعی از سندرم اوتیسم است. اوتیسم بر چگونگی تفسیر زبان، ارتباطات، و اجتماع تاثیر می گذارد.

سندرم آسپرگر به صورت سندرمی جدا قابل تشخیص بود یکی از چندین زیرمجموعه اوتیسم است که در سال 2013 با انتشار یک راهنمای تشخیصی DSM-5 زیر مجموعه اختلال طیف اوتیسم (ASD) قرار گرفتند.

 افراد مبتلا به سندرم آسپرگر و اختلالات مرتبط با آن دارای نقایص جدی در مهارت های اجتماعی و ارتباطی هستند. IQ های آن ها معمولا در محدوده نرمال و بسیار عالی هست. آن ها معمولا در مسیر اصلی آموزشی تحصیل می کنند، اما اغلب نیاز به خدمات آموزشی ویژه‌ای دارند. از آنجا که آن ها ساده لوحانه هستند، افراد با سندرم آسپرگر اغلب توسط همسالانشان به عنوان "عجیب" مشاهده می شوند و غالبا به عنوان یک هدف برای قلدری و اذیت کردن هستند.

آن ها تمایل دارند که در اجتماع وقت بگذارند و دوستانی داشته باشند، اما مشکلات بزرگی برای ایجاد ارتباطات اجتماعی موثر دارند. بسیاری از آن ها در معرض خطر ابتلا به اختلالات خلقی مانند اضطراب و افسردگی هستند، به خصوص در نوجوانی. تشخیص اختلالات طیفی اوتیستی باید توسط یک متخصص پزشکی برای جلوگیری از تشخیص های دیگر و برای بحث در مورد مداخلات انجام شود.

هر شخص متفاوت است یک فرد ممکن است تمام یا فقط برخی از رفتارهای توصیف شده برای تشخیص سندرم آسپرگر داشته باشد.

این رفتارها عبارتند از:

  • تعاملات اجتماعی محدود یا نامناسب
  • "رباتیک" یا سخنرانی تکراری
  • تمایل به بحث در مورد خود به جای دیگران
  • ناتوانی در درک مسائل اجتماعی / عاطفی یا عبارات غیر کلامی
  • عدم تماس چشمی یا گفتگو متقابل
  • وسواس با موضوعات خاص و اغلب غیر معمول
  • مکالمات یک طرفه

سندرم آسپرگر اغلب تا زمانی که یک کودک یا بزرگسال به مشکلاتی در مدرسه، محل کار یا زندگی شخصی خود مبتلا نشود تشخیص داده نمی شود. تشخیص سندرم آسپرگر به طور عمده بر مشکلات با تعاملات اجتماعی تمرکز دارد.

اغلب علائم سندرم آسپرگر با سایر مسائل رفتاری مانند اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD) در هم آمیخته می شود. در واقع، بسیاری از افراد مبتلا به سندرم آسپرگر در ابتدا با ADHD تشخیص داده می شوند تا زمانی که معلوم شود مشکل آن ها درعدم توانایی اجتماعی شدن بیشتر از ناتوانی در تمرکز توجه آن ها است.

شروع سندرم آسپرگر ممکن است بعد از اختلال اوتیسم معمول باشد بسیاری از کودکان بعد از 3 سالگی و بیشترین آن ها بین 5 تا 9 سالگی تشخیص داده میشوند.

سندرم آسپرگر به وسیله تعاملات اجتماعی ضعیف، وسواس، الگوهای گفتاری عجیب و غریب، چند اصوات صوتی و سایر شیوه های عجیب و غریب مشخص شده است. اغلب بچه های سندرم آسپرگر دارای ویژگی خواندن زبان بدن دیگران هستند. آن ها ممکن است در روال وسواسی دخالت کنند و حساسیت غیرعادی به محرک های حسی نشان دهند - به عنوان مثال، آن ها ممکن است از طریق یک نور که هیچکس متوجه نشود، ناراحت نشود؛ آن ها ممکن است گوش خود را برای جلوگیری از صداها در محیط پوشش دهند؛ یا آن ها ممکن است ترجیح دهند لباس هایی را که فقط از یک ماده خاص ساخته شده باشند بپوشند.

به طور کلی، کودکان و نوجوانان مبتلا به سندرم آسپرگر ممکن است در زندگی روزمره فعالیت داشته باشند، اما تمایل دارند تا حدودی از لحاظ اجتماعی نابالغ باشند، ممکن است توسط دیگران به عنوان فردی عجیب و غریب یا غیر عادی دیده شوند.

 

بزرگسالان با سندرم آسپرگر مشکل نشان دادن همدلی خود به دیگران را دارند و در تعاملات اجتماعی همچنان مشکل دارند.

کارشناسان می گویند سندرم آسپرگر یک دوره پیوسته است و معمولا در تمام طول عمر ادامه دارد. برخی از افراد سندرم آسپرگر را جزئی از ویژگی های رفتاری و شخصیتی  خود می دانند با این حال، علائم می تواند در طول زمان افزایش و کاهش یابد و خدمات مداخله زودهنگام می تواند مفید باشد.

 

ترجمه و تالیف: پریسا صحت بخش

منبع: اوتیسم و سندروم آسپرگر، نوشته سایمون بارون- کوهن، ترجمه مهدی گنجی

http://aspennj.org/what-is-asperger-syndrome

https://www.autismspeaks.org/what-autism/asperger-syndrome

http://kidshealth.org/en/parents/asperger.html