(Separation Anxiety Disorder(SAD

- اختلال اضطراب جدایی چیست؟ 

اضطراب جدایی یک اختلال اضطرابی است که در آن فرد احساس اضطراب بیش از حد را در مورد جدایی از خانه و یا افرادی که فرد دارای دلبستگی عاطفی قوی به آن ها دارد نشان می دهد

این اختلال در بین نوزادان و کودکان کوچک معمولا بین سنین 6 ماه تا 4 سال شایع است، هنگامی که این ترس در یک کودک بالای 4-5 سال رخ دهد و بیش از حد طول بکشد (اگر بیش از چهار هفته علایم اضطراب را مشاهده کردید)، کودک ممکن است اختلال اضطراب جدایی داشته باشد.

اضطراب جدایی قسمت طبیعی فرآیند رشد است. بر خلاف اختلال اضطراب جدایی، اضطراب جدایی طبیعی نشان دهنده پیشرفت های سالم در بلوغ شناختی کودک است و نباید یک مشکل رفتاری در نظر گرفته شود.

طبق گزارش انجمن روانپزشکی آمریکا، اختلال اضطراب جدایی، تظاهر بیش از حد ترس و ناراحتی است که با شرایط جدا شدن از خانه و یا یک شکل دلبستگی خاص مواجه می شود. شدت علائم آن از اضطراب مقدماتی و اولیه تا اضطراب کامل در مورد جدایی وجود دارد.

اختلال اضطراب جدایی ممکن است اثرات قابل توجه منفی در حوزه های عملکرد اجتماعی و عاطفی، زندگی خانوادگی و سلامت جسمی فرد نارسا داشته باشد.

عواملی که به افزایش روند اختلال کمک می کنند عبارتند از:

ترکیب و تعامل عوامل بیولوژیکی، شناختی، محیط زندگی، سلامت کودک و عوامل رفتاری.

 

-عوامل زمینه ساز اضطراب جدایی:

اضطراب جدایی اغلب پس از یک رویداد شدید در زندگی کودک، مانند تنها ماندن در بیمارستان، مرگ یک عزیز و یا حیوان خانگی یا تغییر در محل زندگی (مانند رفتن به خانه دیگری یا تغییر در مدارس)     رخ می دهد.

بچه هایی که والدینشان بیش از حد محافظ هستند ممکن است بیشتر در معرض اضطراب جدایی باشند. در حقیقت، ممکن است اضطراب جدایی لزوما بیماری کودک نباشد، بلکه نشانه ای از اضطراب جدایی والدین نیز است - والدین و کودک می تواند اضطراب دیگران را تغذیه کند. علاوه بر این، کودکان مبتلا به اضطراب جدایی اغلب دارای اعضای خانواده با اضطراب یا سایر اختلالات روانی هستند، این نشان می دهد که آسیب پذیری به اختلال ممکن است به ارث برده شود.

بعضی از کودکان علائم جسمی مانند سردرد یا معده را نیز بیان می کنند. ترس جدایی باعث ناراحتی زیادی برای کودک می شود و ممکن است با فعالیت های عادی کودک مثل رفتن به مدرسه و یا بازی با کودکان دیگر در تداخل باشد.

بسیاری از متخصصان روانشناختی پیشنهاد کرده اند که جداسازی زودرس و یا آسیب دیدگی از سمت یک مراقب مرکزی در زندگی کودک می تواند این احتمال را برای تشخیص دوران کودکی با اضطراب جدایی، فوبیای مدرسه و اختلالات طیف افسردگی افزایش دهد.

اغلب شروع اختلال اضطراب جدایی ناشی از یک رویداد زندگی استرس زا است، به خصوص از دست دادن یک دوست یا حیوان خانگی، یا شامل طلاق والدین، تغییر مدرسه یا محله، بلایای طبیعی، شرایطی باشد که فرد را مجبور کند که از شرایطی که داشته است جدا شود.

در کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است یک بیماری ارثی وجود داشته باشد. "اختلال اضطراب جدایی در کودکان ممکن است قابل انتقال باشد.وراثت در 73 نمونه در جامعه از دوقلوهای 6 ساله با میزان بالاتر در دختران تخمین زده شد."

خلق و خوی کودک نیز می تواند بر توسعه اختلال اضطراب جدایی تأثیر بگذارد. رفتارهای خجالتی به عنوان رفتارهای عاطفی مهار شده زمانی که کودک با یک مکان خاص یا فرد آشنا نیست ممکن اضطراب را تجربه کند.

-علائم اختلال اضطراب جدایی چیست:

برخی از نشانه های شایع اختلال اضطراب جدایی عبارتند از:

  • ترس های مداوم و غیر واقع بینانه در این زمینه که در آینده یک واقعه مصیبت بار کودک را از مراقبت کننده اصلی جدا خواهد کرد.(مثلا گم شدن، ربوده شدن، کشته شدن یا ترس از تصادف و.....)
  • علایم رفتاری مانند جیغ کشیدن و گریه های طولانی مدت، رفتارهای واپس گرایانه، التماس به والدین برای ماندن، طغیان های خلقی
  • امتناع از رفتن به مدرسه برای ماندن با مراقب.
  • از به خواب رفتن بدون مراقب امتناع می کند.
  • ترس از تنها ماندن.
  • کابوس در مورد جدا شدن یا آسیب دیدن فرد مراقب و عزیزان
  • شب ادراری
  • شکایت های جسمی، مانند سردرد و معده، در روزهای مدرسه
  • کناره گیری افراطی از موقعیت های جدید یا نا آشنا
  • تظاهرات و دفاع های تکراری درباره علت تنها نماندن

 

-درمان اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اغلب موارد خفیف اختلال اضطراب جدایی نیازی به درمان پزشکی ندارند. در موارد شدیدتر و یا هنگامی که کودک از رفتن به مدرسه امتناع می کند، درمان ممکن است مورد نیاز باشد.

 اهداف درمان عبارتند از: کاهش اضطراب در کودک، ایجاد حس امنیت در کودک و مراقبان، و آموزش کودک و خانواده / مراقبان در مورد نیاز به جدایی طبیعی.

روان درمانی: روان درمانی (درمان "صحبت کردن") روش اصلی درمان اختلال اضطراب جدایی است. تمرکز درمان این است که به کودک کمک شود تا تحمل جدا شدن از مراقبت کننده بدون ناراحتی و یا دخالت در عملکردهای دیگر را افزایش دهد. نوعی درمان به نام درمان شناختی- رفتاری برای تغییر تفکر (شناخت) کودک به کار می رود تا رفتار کودک مناسب تر باشد. خانواده درمانی نیز ممکن است به خانواده تان کمک کند تا در مورد اختلال و کمک به اعضای خانواده بهتر از کودک در طول دوره اضطراب حمایت کند.

دارو: داروهای ضد افسردگی یا سایر داروهای ضد اضطراب ممکن است برای درمان موارد شدید اختلال اضطراب جدایی استفاده شود.

گردآورنده: پریسا صحت بخش