اقداماتی برای کودکانی که کمی بیش فعال و کم توجه هستند:

متاسفانه اغلب والدین و برخی از آموزگاران برای کنترل رفتار و پیشرفت تحصیلی کودکانی که تا حدی بیش فعال و کم توجه هستند، به نصیحت، سرزنش، تنبیه، مقایسه و امثال آن روی می آورند. این روش ها نه تنها به نتیجه نمی انجامد، بلکه آثار و عوارض سوء مانند پرخاشگری، خصومت، عدم اعتماد به نفس را در آن ها ایجاد می کند. روش های زیر می تواند در این باره مفید باشد.

1- پیش بینی راهی برای تخلیه انرژی اضافی کودک: مثل شرکت دادن آن ها در بازی هایی که انرژی زیادی می طلبند مانند: فوتبال، کوهنوردی، پیاده روی، دویدن، شنا، ژیمناستیک، کاراته و ...

2- ایجاد فضای مطبوع: کلاس درس و اتاق درمان مشکلات یادگیری باید دلچسب و دوست داشتنی باشد تا در کودک احساس خوشایندی ایجاد شود.

3- عدم تمرکز و تجمع آن ها در یک جا: تا جایی که ممکن است آن ها در یک کلاس به صورت جمعی قرار نگیرند. اگر این کار مقدور نیست، حداقل در جاهای مختلف کلاس بصورت پراکنده بنشینند. تجمع آن ها در کلاس درس و آزمایشگاه و امثال آن می تواند مشکل ساز باشد.

4- اجرا کردن بدون چون و چرای انضباط: باید مقررات مربوط به تکالیف درسی را درباره ی آنها اجرا کرد. برقراری این گونه انضباط کودک را آگاه می کند که رفتارش حتما پیامدی خواهد داشت. ( برخورد با کودک به گونه ای باشد که درک کند مربی او را دوست دارد و فقط می خواهد نظم و قانون اجرا شود.)

5- محروم کردن: در صورت طفره رفتن از مقررات میتوان آن ها را از چیزهایی که دوست دارند برای مدتی معین محروم کرد. مثل محرومیت قاطع از دیدن برنامه های تلویزیون یا رفتن به گردش و تفریح.

6- انجام تمرین هایی برای افزایش میزان توجه: باید با سوق دادن کودکان به کارهایی مثل: نقاشی، خطاطی، ماهیگیری و امثال آن، زمان آرام گرفتن آن ها را افزایش داد و به تمرکزشان افزود. تمام تمرینات مربوط به تمرکز برای آن ها مفید است.

7- خودداری از برچسب زدن: نباید از برچسب هایی نامناسب مانند ( بچه بد ) استفاده کرد. همه باید بدانند که آن ها، کودکانی خوب و با انرژی هستند، اما مشکلاتی دارند که باید حل شود.

8- این کودکان زمان زیادی نمی توانند با تمرکز گوش کنند و روش سخنرانی بی اثر و مشکل ساز می شود. بهتر است از آنها کارهای عملی بخواهیم.

9- مدت زمان کار آموزشی باید کوتاه باشد. این کودکان نمی توانند به مدت یک ساعت فعالیت درسی انجام دهند. بهتر است پس از ده یا پانزده دقیقه کار آموزشی، چند دقیقه به بازی بپردازند.

10- نباید انجام کار آموزشی را به شکل مستقل به عهده ی کودک واگذاشت. بلکه در شروع کار باید با او همراهی کرده و پس از این که وی کارش را شروع کرد، تدریجا به حال خود واگذاشته شود.

11- در هنگام آموزش از سرزنش و نصیحت و مواخذه باید خودداری شود. زیرا اثر مثبتی نخواهد داشت.

12-گفت و گوها و دستورالعمل های آموزشی باید ساده و کوتاه بیان شود.

13- این کودکان خیلی سریع به سوالات جواب می دهند. باید آن ها را عادت داد که اگر جواب پرسشی را حتی به خوبی می دانند، به مدت نیم تا یک دقیقه صبر کنند و بعد جواب دهند.

14- باید از ایجاد رقابت بین او و سایر همکلاسی ها و هم چنین از مقایسه ی او با بچه های دیگر خودداری کرد. حتی اگر در این مقایسه برتری با او باشد.

15- باید از ابزارها و وسایل جدید برای یادگیری استفاده شود. نباید همیشه از یک نوع ابزار استفاده کرد.

16- باید از کودک خواست تا آن چه را آموخته است به دیگری یاد بدهد. اگر کودک دیگری در دسترس نیست باید از او خواست که نقش درمانگر را به عهده بگیرد و درمانگر نقش کودک را ایفا کند.

17- نحوه ی درس خواندن و مرور کردن درس ها و روش های مطالعه و یادگیری را باید به او یاد داد.

18- باید برنامه ی رفتار درمانی را به والدین کودک آموخت تا آن ها نیز در محیط خانه در تغییر رفتار کودک تاثیر بگذارند.

شما می توانید برای درمان اختلال کمبود توجه-بیش فعالی کودکتان به موسسه پرورش ذهن فرزام با مدیریت دکتر زهرا امیر آتشانی به شعبه های زیر مراجعه کنید.

شعبه 1: تهران بزرگراه رسالت بین صیاد شیرازی و استاد حسن بنای جنوبی پلاک 1152 واحد 3 تلفن:22302095-22302092

شعبه 2:تهران خیابان ولیعصر بالاتر از میرداماد نبش کوچه یزدان پناه برج پیروز پلاک 2539 واحد 903 تلفن: 22275312